Алты сыердан – зур хуҗалыкка: бер гаилә язмышы

Автор: Таңсылу Саниева,

«Маяк» газетасы архивыннан, «Авылым уңганнары» сәхифәсе.

Авыл урамнарының үзенә генә хас бер тынлыгы була. Иртәнге чык исе, кичке эңгер-меңгердә капка төпләрендә сөйләшеп утырулар, бер-берсен ерактан ук танып, хәл-әхвәл сорашу – болар барысы да гомерләрне бер җепкә тезгәндәй итә. Ирекле авылында да шундый урам бар. Шул урамда, бер-берсенә каршы карап торган ике йортта, кечкенәдән бергә уйнап, бергә үсеп буй җиткергән ике йөрәк – Илшат белән Илзирә язмышлары үрелә.

Балачактан ук бер-берсен белеп үскән яшьләрнең дуслыгы акрынлап тирәнәя, хисләргә әверелә. Көзге җилләрдә пешкән игеннәрдәй, аларның мәхәббәте дә өлгерә, ныгый. Тормышка аяк басар вакыт җиткәч, алар, күп уйлап тормыйча, гөрләтеп туй итәләр. Авыл халкы, күрше-күлән, туган-тумача – барысы да бу парга сокланып карый: “Бер-берсенә Ходай насыйп иткән парлар”, – диләр.

Ләкин яшьлек – эзләнү чоры. Күпләр кебек үк, алар да бәхетне читтән эзләп карарга була. Себер якларына юл тоталар. Әмма чит җирләр, зур шәһәрләр күңелләренә якын булмый.

– Чит якларда, шәһәрдә ямь тапмадык, шуңа кире авылга кайттык, – дип искә ала Илзирә Габидуллина.

Туган якның туфрагы, таныш сукмаклар, якын кешеләр – болар барысы да аларны кире үзенә тарта. Авылга кайткач, икесе дә колхозда эшли башлый: Илзирә – учетчик, Илшат – шофер. Тормыш үз агымы белән бара кебек тоела. Әмма 90 нчы елларның катлаулы җилләре илне генә түгел, авылларны да читләтеп үтми. Хуҗалыклар таркала, хезмәт хаклары түләнми башлый.

Күпләр бу чорда авылдан китүне бердәнбер юл итеп күрә. Әмма Габидуллиннар башкача уйлый. Алар китү турында уйлап та карамыйлар. Киресенчә, авырлыкларны җиңеп, үз эшләрен башлап җибәрергә карар кылалар. 1997 елда алар фермерлык юлына баса.

– Абзарыбыздагы алты сыердан башладык, – дип елмаеп искә ала Илзирә ханым. – Дуңгыз да асрап карадык, ләкин күңел ятмады. Аларны саткан акчага колхозның иске фермаларын ремонтладык.

Бу сүзләрдә гади генә фактлар гына түгел, ә тырышлык, тәвәккәллек, үз көчеңә ышану чагыла. Еллар узган саен хуҗалык акрынлап ныгый, киңәя. 2009 елда Илзирә Габидуллина үз исеменә крестьян-фермер хуҗалыгын рәсми рәвештә терки.

Ә инде 2012 елда алар зур адымга баралар – кредит алып, нәселле таналар кайтаралар. Бу карар хуҗалык үсешендә борылыш ноктасы була. Мал саны арта, сыйфат яхшыра, җитештерелгән продукция күләме үсә.

Бүген Габидуллиннар хуҗалыгында дистәләрчә түгел, йөзләрчә баш мөгезле эре терлек асрала. Аларның дистәләгән сыеры көн саен мул итеп сөт бирә. Көненә 1200 литрга якын сөт савып алу – инде гадәти күренешкә әйләнгән.

– Кайбер сыерларыбыз тәүлеккә 40-45 литрга кадәр сөт бирә. Бу безнең өчен инде гаҗәп түгел, гадәти хәл, – диләр алар.

Бу “гадәти хәл” артында еллар буе җыелган тәҗрибә, таңнан алып караңгыга кадәр дәвам иткән хезмәт, малга карата ихлас мөнәсәбәт ята. Хуҗалыкны бөртекләп, һәр көнне күңелеңне биреп алып барганда гына шундый нәтиҗәләргә ирешергә мөмкин.

Габидуллиннар бары тик терлекчелек белән генә чикләнми. Алар игенчелекне дә уңышлы үстерә. Йөзләгән гектар җирдә иген үстереп, ел саен мул уңыш алалар. Техника паркы да заманча: тракторлар, комбайннар, чәчү комплекслары – барысы да эшне җиңеләйтә, нәтиҗәлелеген арттыра.

Хуҗалык елдан-ел ныгый, киңәя. Авыл хуҗалыгы продукциясен сатудан миллионлаган табыш алына. Әмма Габидуллиннар өчен иң мөһиме – саннар гына түгел. Алар өчен бу эш – яшәү рәвеше, туган җиргә тугрылык, хезмәткә мәхәббәт.

Шуңа күрә дә Ирекле авылындагы бу хуҗалык районда гына түгел, республикада да танылу алган. 2021 елда Габидуллиннар республика күләмендәге бәйгедә катнашып, “Иң яхшы крестьян-фермер хуҗалыгы” исеменә лаек булалар. Бу – еллар буе башкарылган хезмәткә бирелгән югары бәя.

Бер урамда, каршы йортларда башланган гади генә мәхәббәт тарихы бүген зур хезмәт юлына, авыл тормышының терәге булган ныклы хуҗалыкка әверелгән. Алар үз мисаллары белән бер хакыйкатьне раслый: бәхетне читтән эзләп табып булмый. Ул – синең туган җиреңдә, үз кулың белән тудырган хезмәттә, янәшәңдәге якын кешеңдә.