Уразай авылында яшәүче Фәйрүзә Кәриева — умартачылыкның чын остасы

Тормыш иптәшем Газинур белән бергә күп еллар бу эшне алып бардык. Ул вафат булганнан соң бу эшне ташларга күңелем бармады. Бу — безнең тормышның бер өлеше иде. Хәзер мин аны үзем дәвам иттерәм, 

— ди Фәйрүзә ханым.

Бу сүзләрдә генә дә аның эшкә булган мәхәббәте, үз юлыннан кайтмавы ачык күренә. Ул бу эшне гади керем чыганагы гына дип карамый — бу аның күңел тынычлыгы, истәлекләр, тормыш юлы.

Умартачылык — тик бал җыю гына түгел. Бу — тәүлекнең күп өлешен алып торучы, көн саен игътибар, күзәтү, төрле кирәк-яракларны әзерләүне таләп итүче, табигать белән тыгыз бәйләнгән, катлаулы һәм җаваплы хезмәт.

Фәйрүзә ханым көннәрне иртә таңнан башлый : умарталарны тикшерә, аларның хәлен күзәтә, кирәкле чараларны кабул итә.

Умартачыга һәр көн үзенчәлекле : бер көнне бал кортлары тыныч, икенче көнне алар тынгысызлана, үзгәрә торган шартларда аларның үзенчә халәте була. Шуңа күрә Фәйрүзә ханым һәр умартаны аерым күзәтеп, аларның тавышына, хәрәкәтенә игътибарлы.

Умартачының эше аның белән генә бетми: аларны саклау, азыкландыру, кирәк булса, дарулау да кирәк. Фәйрүзә ханым умарталыкны игътибар белән карый. Һәр умартаның үз үзенчәлеге бар, дип әйтә Фәйрүзә ханым : берсе тизрәк үсә, икенчесе азрак бал бирә, өченчесе исә күбрәк игътибар сорый.

Бу тарих — ир-ат һәм хатын-кыз шөгыле дигән чикне кире кагуның бер мисалы. Фәйрүзә ханым күрсәткәнчә, теләк һәм тырышлык булса, һәрбер эшне башкарып чыгарга мөмкин. Аның тырышлыгы, үз эшенең остасы булуы — яшь буын өчен дә үрнәк.